Trening interpersonalny PED-SM-p>TI-c

Celem zajęć jest przybliżenie studentom sposobu pracy w grupie i kierowania pracą grupy. Umożliwienie poznania efektywnych technik pracy poprzez doświadczenie zjawisk zachodzących w trakcie pracy z uczestnikami, w tym - przede wszystkim aktywnemu poznaniu zjawiska komunikacji interpersonalnej oraz procesu grupowego.

Zapoznanie PT studentów z głównymi zakresami i problemami komunikacji interpersonalnej i determinant emocjonalno-poznawczych procesu porozumiewania się. Omówienie uwarunkowań procesu komunikowania się (indywidualnych i społecznych, biologicznych i psychofizycznych, poznawczych i intelektualnych, emocjonalnych i motywacyjnych, tożsamościowych oraz grupowych). Zwrócenie uwagi na czynniki warunkujące i wpływające na proces porozumiewania się. Podanie podstawowych zakresów i typów funkcji języka i rodzajów komunikowania się. Poszerzenie wiedzy teoretycznej o praktyczne zakresy komunikowania się w oparciu o scenki, ćwiczenia, analizę przypadków (elementy superwizji) itp.

Celem treningu interpersonalnego jest rozwijanie kompetencji potrzebnych do świadomego i konstruktywnego funkcjonowania w relacjach interpersonalnych oraz w grupie, ze szczególnym uwzględnieniem ich znaczenia w pracy pedagogicznej.

Zajęcia mają charakter warsztatowy i opierają się przede wszystkim na uczeniu się poprzez doświadczenie. Studenci uczestniczą w ćwiczeniach indywidualnych, w parach i małych grupach, zadaniach sytuacyjnych oraz dyskusjach i analizach doświadczeń pojawiających się podczas pracy grupowej.

W toku zajęć studenci rozwijają umiejętność obserwowania własnych reakcji, sposobów komunikowania się i funkcjonowania w grupie, rozpoznawania własnych zasobów oraz obszarów wymagających dalszego rozwoju. Uczą się uważnego słuchania, jasnego wyrażania własnych myśli, potrzeb i granic, udzielania i przyjmowania informacji zwrotnej, współpracy oraz konstruktywnego reagowania na różnice zdań i sytuacje konfliktowe.

Istotnym elementem treningu jest refleksja nad procesami zachodzącymi w grupie, w tym nad rolami grupowymi, normami, współpracą, komunikacją i dynamiką relacji. Doświadczenia zdobywane podczas treningu odnoszone są do przyszłej praktyki zawodowej pedagoga i znaczenia relacji interpersonalnej w pracy wychowawczej, edukacyjnej i pomocowej.

Trening interpersonalny ma charakter edukacyjny i rozwojowy, nie terapeutyczny.

Lektury podstawowe:
1. Adler R., Relacje interpersonalne, proces porozumiewania się, Poznań 2006.
2. Dodek-Ostrowska B., Podstawy komunikowania społecznego, Wrocław 1999.
3. Haman W., Docenić konflikt, Kontakt, Warszawa 2001.
4. Król- Fijewska M., Trening asertywności, Warszawa 1994
5. Schulz von Thun, Sztuka rozmawiania, t.1-3, Kraków 2007.
6. Sujak E., ABC psychologii komunikacji, Kraków 2006.
Lektury uzupełniające:
1. Fisher R., Dochodząc do TAK, Warszawa 2000.
2. Hamlin S., Jak mówić żeby nas słuchali, Poznań 2008.
3. McKay M., Sztuka skutecznego porozumiewania się, Gdańsk 2002.
4. Nęcki Z., Komunikowanie interpersonalne, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992.
5. Steward J., Mosty zamiast murów. Podręcznik komunikacji interpersonalnej,Warszawa 2008.
6. Sutton S., Jak mówić z pewnością siebie, Łódź 2008.
7. Ury W., Odchodząc od NIE, Warszawa 2000.

Literatura podstawowa:

Jedliński K., Golińska L., Karczewska M., Łabędź D., Ossowska T., Szczepańska H., Trening interpersonalny, W.A.B., Warszawa 1997.

Egan G., Twarzą w twarz. Uczestnictwo w grupowym treningu psychologicznym i rozwój interpersonalny, Zysk i S-ka, Poznań 2001.

Zaborowski Z., Trening interpersonalny, Scholar, Warszawa 1997.

McKay M., Davis M., Fanning P., Sztuka skutecznego porozumiewania się, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2002.

Literatura uzupełniająca:

Yalom I.D., Leszcz M., Psychoterapia grupowa. Teoria i praktyka, wyd. 2, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2025.

Stewart J. (red.), Mosty zamiast murów. Podręcznik komunikacji interpersonalnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008.

Schulz von Thun F., Sztuka rozmawiania, t. 1–3, WAM, Kraków 2007.

Król-Fijewska M., Trening asertywności, Instytut Psychologii Zdrowia i Trzeźwości PTP, Warszawa 1993.

Kwestie związane z indywidualną organizacją studiów oraz inne okoliczności wymagające indywidualnego ustalenia sposobu realizacji lub zaliczenia przedmiotu student jest zobowiązany zgłosić prowadzącemu przed rozpoczęciem zajęć lub niezwłocznie po zaistnieniu okoliczności stanowiących podstawę takich ustaleń (np. po otrzymaniu rekomendacji z DWiD).

Ustalenie indywidualnych warunków realizacji lub zaliczenia przedmiotu po zakończeniu zajęć nie jest możliwe. Brak wcześniejszego zgłoszenia i uzgodnienia sposobu realizacji przedmiotu skutkuje jego niezaliczeniem i koniecznością jego powtórzenia.