Warsztaty tutoringowe w metodzie ICM cz.I SCYW-SL>TutorWar
Celem jest rozpoczęcie świadomej pracy nad tym, co student chce robić i dlaczego, jakie ma dziś podstawy do działania oraz jakiego wsparcia potrzebuje. W rozmowie tutorskiej student formułuje własne hipotezy, a prowadzący pomaga mu je doprecyzować, poszukać dowodów w doświadczeniu, rozpoznać przeszkody i wybrać bezpieczne próby działania. Metoda ICM służy do refleksji nad tym, jak własne przekonania i obrazy świata wpływają na decyzje; nie jest narzędziem diagnozy psychologicznej. Część II będzie służyła sprawdzaniu i modyfikacji hipotez, a część III rozwinięciu ścieżki i przygotowaniu do dalszego mentoringu.
Zakres tematów:
1. Kontrakt tutoringowy i punkt wyjścia
Zasady współpracy, poufność i odpowiedzialność studenta; mapa doświadczeń, zainteresowań, umiejętności i aktualnych pytań. Krótka karta punktu wyjścia.
2. Aspiracje, wartości i możliwe drogi
Pytania otwarte i aktywne słuchanie; odróżnianie własnych celów od oczekiwań otoczenia; 2–3 hipotezy o kierunkach rozwoju oraz argumenty z doświadczenia.
3. ICM w autorefleksji i informacja zwrotna
Wpływ przekonań na wybór i działanie; rozpoznawanie założeń oraz ograniczeń własnej perspektywy; konstruktywna informacja zwrotna i wnioski z niepowodzeń.
4. Od hipotezy do próby działania
Cele krótkoterminowe, zasoby, luki kompetencyjne, rozmowy informacyjne i małe eksperymenty; jak korzystać z konsultacji, mentora i wiarygodnej informacji.
5. Plan rozwoju i przegląd
Praca nad planem 90 dni, miernikami postępu i datą przeglądu; omówienie przeszkód i wariantów; przygotowanie przekazania planu do części II.
Konsultacje indywidualne podczas dyżuru
• Każdy student odbywa dwa spotkania z prowadzącym, po co najmniej 30 minut, w terminach rezerwowanych podczas dyżuru poza 15 godzinami warsztatów.
• Pierwsze spotkanie po bloku 2: omówienie mapy punktu wyjścia, pytań studenta i hipotez rozwojowych. Drugie po bloku 4, przed złożeniem planu: omówienie projektu, informacji zwrotnej i najbliższych kroków.
• Student przed spotkaniem przesyła jedną stronę notatek lub projektu planu; po spotkaniu zapisuje ustalenia i ewentualną korektę. W razie nieobecności ustala zastępczy termin na dyżurze przed zaliczeniem.
Koordynatorzy przedmiotu
Efekty kształcenia
U1 Rozpoznaje własne doświadczenia, zainteresowania, kompetencje i ograniczenia; przedstawia co najmniej dwie możliwe ścieżki oraz ich uzasadnienie. (SC1pK_U25, SC1pK_U30)
U2 Na podstawie informacji zwrotnej i własnych prób rewiduje założenia, nazywa błąd lub przeszkodę oraz planuje korektę działania. (SC1pK_U16, SC1pK_K01)
U3 Tworzy wykonalny plan rozwoju i wskazuje, kiedy potrzebuje tutora, mentora lub innej konsultacji. (SC1pK_U30, SC1pK_K02)
Kryteria oceniania
Metody dydaktyczne
Rozmowa tutorska jeden na jeden, pytania refleksyjne, słuchanie i parafraza, analiza doświadczeń, praca z mapą zasobów, krótkie ćwiczenia w parach, wzajemna informacja zwrotna, projektowanie małych prób działania i przegląd planu. Udział w ćwiczeniach grupowych nie wymaga ujawniania informacji prywatnych.
Warunki zaliczenia i ocena
Obowiązkowe są: udział w pracy warsztatowej, oba spotkania podczas dyżuru, złożenie planu rozwoju w wersji 1.0 i krótkie indywidualne omówienie planu. Opuszczone ćwiczenie praktyczne należy uzupełnić przez wykonanie odpowiedniego zadania i omówienie z prowadzącym. Ocena dotyczy jakości rozumowania, planu i sposobu wykorzystania informacji zwrotnej, a nie treści osobistych wyborów czy poziomu pewności co do przyszłej profesji.
Plan (2–4 strony lub równoważny schemat) obejmuje: 2–3 kierunki do rozpoznania, posiadane zasoby i obszary do rozwoju, jedną próbę działania z terminami, osobę lub źródło pomocy, kryterium sprawdzenia wyniku oraz datę ponownej rozmowy. Oba spotkania indywidualne są warunkiem zaliczenia; samo uczestnictwo nie podlega ocenie za ujawnione treści.
Składniki oceny:
Praca warsztatowa 25% oceny
Przygotowanie i wykonanie ćwiczeń; rzeczowe pytania i informacja zwrotna.
Proces tutorski 25% oceny
Karta punktu wyjścia i 2 hipotezy; przygotowanie do 2 konsultacji; zapis korekty po rozmowie.
Plan rozwoju 1.0 i omówienie 50% oceny
Punkt wyjścia i uzasadnienie kierunków; cel i próba działania w 90 dni; kroki, terminy i zasoby; przeszkody, wsparcie i alternatywy; miernik postępu i termin przeglądu.
Praktyki zawodowe
Nie dotyczy.
Literatura
Literatura podstawowa (wybrane fragmenty)
1. Czekierda P., Fingas B., Szala M. (red.), Tutoring. Teoria, praktyka, studia przypadków, wyd. 2, Warszawa: Wolters Kluwer, 2018.
2. Karpińska-Musiał B., Panońko M. (red.), Tutoring jako spotkanie. Historie indywidualnych przypadków, Warszawa: Wolters Kluwer, 2018.
Literatura uzupełniająca
1. Karpińska-Musiał B., Edukacja spersonalizowana w uniwersytecie. Ideologia – instytucja – dydaktyka – tutor, Kraków: Libron, 2016.
2. Lochtie D., McIntosh E., Stork A., Walker B. W., Effective Personal Tutoring in Higher Education, St Albans: Critical Publishing, 2018.
3. Hattie J., Timperley H., „The Power of Feedback”, Review of Educational Research 77(1), 2007, s. 81–112, DOI: 10.3102/003465430298487.
4. UK Advising and Tutoring (UKAT), Professional Framework for Advising and Tutoring, https://www.ukat.ac.uk/standards/professional-framework-for-advising-and-tutoring/
Uwagi
|
W cyklu 2026/2027-Z:
1. Korzystanie z telefonów lub innych urządzeń elektronicznych podłączonych do internetu jest zabronione. |
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: