Metodologia historii SzD-DH>Methis-ob

Przedmiot „Metodologia historii” ma na celu zapoznanie studentów z kluczowymi problemami teoretycznymi i metodologicznymi badań historycznych. Program zajęć koncentruje się wokół analizy modeli badawczych stosowanych w historiografii, podstawowych pojęć i narzędzi warsztatu historyka oraz znaczenia wiedzy pozaźródłowej w interpretacji przeszłości. Szczególna uwaga poświęcona jest statusowi historiografii jako dyscypliny naukowej oraz ewolucji jej przedmiotu badań i funkcji społecznej historyków na przestrzeni dziejów – od starożytności po historiografię najnowszą.
Zajęcia mają charakter interdyscyplinarny i obejmują refleksję nad nowoczesnymi sposobami myślenia o historii, uwzględniając najważniejsze osiągnięcia współczesnej humanistyki. Omawiane są m.in. narratywistyczna filozofia historii, zwrot etyczny oraz zwrot audiowizualny, które redefiniują sposoby opisywania i rozumienia przeszłości. Istotnym komponentem kursu jest również wprowadzenie do humanistyki cyfrowej, obejmujące wykorzystanie narzędzi informatycznych w badaniach historycznych (analiza danych, digitalizacja źródeł, bazy danych, wizualizacja wiedzy historycznej) oraz refleksję nad rolą sztucznej inteligencji w pracy historyka (m.in. wspomaganie analizy źródeł, przetwarzanie języka naturalnego, krytyczna ocena algorytmów i ich wpływu na interpretację przeszłości).
Ważnym elementem zajęć jest także analiza dorobku polskiej szkoły metodologii historii, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji Jerzego Topolskiego, oraz refleksji francuskiej historiografii reprezentowanej przez Françoisa Hartoga i Pierre’a Norę.
Celem zajęć jest rozwijanie krytycznego myślenia o historii jako dyscyplinie naukowej, kształtowanie umiejętności analizy różnych podejść metodologicznych oraz przygotowanie studentów do samodzielnej refleksji nad sposobami badania i interpretowania przeszłości — zarówno w perspektywie klasycznej, jak i z wykorzystaniem najnowszych narzędzi cyfrowych.

Przedmiot „Metodologia historii” ma na celu zapoznanie studentów z kluczowymi problemami teoretycznymi i metodologicznymi badań historycznych. Program zajęć koncentruje się wokół analizy modeli badawczych stosowanych w historiografii, podstawowych pojęć i narzędzi warsztatu historyka oraz znaczenia wiedzy pozaźródłowej w interpretacji przeszłości. Szczególna uwaga poświęcona jest statusowi historiografii jako dyscypliny naukowej oraz ewolucji jej przedmiotu badań i funkcji społecznej historyków na przestrzeni dziejów – od starożytności po historiografię najnowszą.
Zajęcia mają charakter interdyscyplinarny i obejmują refleksję nad nowoczesnymi sposobami myślenia o historii, uwzględniając najważniejsze osiągnięcia współczesnej humanistyki. Omawiane są m.in. narratywistyczna filozofia historii, zwrot etyczny oraz zwrot audiowizualny, które redefiniują sposoby opisywania i rozumienia przeszłości. Istotnym komponentem kursu jest również wprowadzenie do humanistyki cyfrowej, obejmujące wykorzystanie narzędzi informatycznych w badaniach historycznych (analiza danych, digitalizacja źródeł, bazy danych, wizualizacja wiedzy historycznej) oraz refleksję nad rolą sztucznej inteligencji w pracy historyka (m.in. wspomaganie analizy źródeł, przetwarzanie języka naturalnego, krytyczna ocena algorytmów i ich wpływu na interpretację przeszłości).
Ważnym elementem zajęć jest także analiza dorobku polskiej szkoły metodologii historii, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji Jerzego Topolskiego, oraz refleksji francuskiej historiografii reprezentowanej przez Françoisa Hartoga i Pierre’a Norę.
Celem zajęć jest rozwijanie krytycznego myślenia o historii jako dyscyplinie naukowej, kształtowanie umiejętności analizy różnych podejść metodologicznych oraz przygotowanie studentów do samodzielnej refleksji nad sposobami badania i interpretowania przeszłości — zarówno w perspektywie klasycznej, jak i z wykorzystaniem najnowszych narzędzi cyfrowych.

Przedmiot „Metodologia historii” ma na celu zapoznanie studentów z kluczowymi problemami teoretycznymi i metodologicznymi badań historycznych. Program zajęć koncentruje się wokół analizy modeli badawczych stosowanych w historiografii, podstawowych pojęć i narzędzi warsztatu historyka oraz znaczenia wiedzy pozaźródłowej w interpretacji przeszłości. Szczególna uwaga poświęcona jest statusowi historiografii jako dyscypliny naukowej oraz ewolucji jej przedmiotu badań i funkcji społecznej historyków na przestrzeni dziejów – od starożytności po historiografię najnowszą.
Zajęcia mają charakter interdyscyplinarny i obejmują refleksję nad nowoczesnymi sposobami myślenia o historii, uwzględniając najważniejsze osiągnięcia współczesnej humanistyki. Omawiane są m.in. narratywistyczna filozofia historii, zwrot etyczny oraz zwrot audiowizualny, które redefiniują sposoby opisywania i rozumienia przeszłości. Istotnym komponentem kursu jest również wprowadzenie do humanistyki cyfrowej, obejmujące wykorzystanie narzędzi informatycznych w badaniach historycznych (analiza danych, digitalizacja źródeł, bazy danych, wizualizacja wiedzy historycznej) oraz refleksję nad rolą sztucznej inteligencji w pracy historyka (m.in. wspomaganie analizy źródeł, przetwarzanie języka naturalnego, krytyczna ocena algorytmów i ich wpływu na interpretację przeszłości).
Ważnym elementem zajęć jest także analiza dorobku polskiej szkoły metodologii historii, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji Jerzego Topolskiego, oraz refleksji francuskiej historiografii reprezentowanej przez Françoisa Hartoga i Pierre’a Norę.
Celem zajęć jest rozwijanie krytycznego myślenia o historii jako dyscyplinie naukowej, kształtowanie umiejętności analizy różnych podejść metodologicznych oraz przygotowanie studentów do samodzielnej refleksji nad sposobami badania i interpretowania przeszłości — zarówno w perspektywie klasycznej, jak i z wykorzystaniem najnowszych narzędzi cyfrowych.

E. H. Carr, Historia. Czym jest, Poznań 1999.
F. Braudel, Historia i trwanie, Warszawa 1971.
Historia i nowoczesność. Problemy unowocześnienia metodologii i warsztatu badawczego historyka, red. J. Leskiewiczowa, S. Kowalska-
Glikman, Wrocław 1974.
H. White, Poetyka pisarstwa historycznego, Kraków 2000.
J. Topolski, Jak się pisze i rozumie historię. Tajemnice narracji historycznej, Warszawa 1998.
J. H. Arnold, Historia, Warszawa 2000.
P. Burke, Historia i teoria społeczna, Warszawa-Kraków 2000.
Historia społeczna. Historia codzienności. Mikrohistoria, Warszawa 1994.
B. Klich, W poszukiwaniu nowych dróg badawczych „małej historii” – historia życia prywatnego, „Historyka”, t. 31, 2001, s. 79-89.

E. H. Carr, Historia. Czym jest, Poznań 1999.
F. Braudel, Historia i trwanie, Warszawa 1971.
Historia i nowoczesność. Problemy unowocześnienia metodologii i warsztatu badawczego historyka, red. J. Leskiewiczowa, S. Kowalska-
Glikman, Wrocław 1974.
H. White, Poetyka pisarstwa historycznego, Kraków 2000.
J. Topolski, Jak się pisze i rozumie historię. Tajemnice narracji historycznej, Warszawa 1998.
J. H. Arnold, Historia, Warszawa 2000.
P. Burke, Historia i teoria społeczna, Warszawa-Kraków 2000.
Historia społeczna. Historia codzienności. Mikrohistoria, Warszawa 1994.
B. Klich, W poszukiwaniu nowych dróg badawczych „małej historii” – historia życia prywatnego, „Historyka”, t. 31, 2001, s. 79-89.

E. H. Carr, Historia. Czym jest, Poznań 1999.
F. Braudel, Historia i trwanie, Warszawa 1971.
Historia i nowoczesność. Problemy unowocześnienia metodologii i warsztatu badawczego historyka, red. J. Leskiewiczowa, S. Kowalska-
Glikman, Wrocław 1974.
H. White, Poetyka pisarstwa historycznego, Kraków 2000.
J. Topolski, Jak się pisze i rozumie historię. Tajemnice narracji historycznej, Warszawa 1998.
J. H. Arnold, Historia, Warszawa 2000.
P. Burke, Historia i teoria społeczna, Warszawa-Kraków 2000.
Historia społeczna. Historia codzienności. Mikrohistoria, Warszawa 1994.
B. Klich, W poszukiwaniu nowych dróg badawczych „małej historii” – historia życia prywatnego, „Historyka”, t. 31, 2001, s. 79-89.