Seminarium doktoranckie (praca z promotorem) SzD-DNSZ>(1)Semdok

Seminarium doktoranckie poświęcone jest kontroli, pomocy oraz weryfikacji wyników pracy doktoranta nad rozprawą doktorska. Podstawą pracy jest indywidualny plan badawczy. Praca na seminarium polega na dialogu z doktorantem i wspólnym ustalaniu kolejnych etapów badan zgodnie z przyjętym planem badawczym. Prowadzący seminarium czuwa nad prawidłowością przeprowadzania operacji poznawczych na każdym z etapów, jednocześnie weryfikuje umiejętności doktoranta. Te umiejętności obejmują wyszukiwanie literatury i formułowanie stanu badań, analizę dziel sztuki zależnie od przyjętej metody, umiejętności osadzenia analizowanych dzieł w szerokim kontekście artystycznym, społecznym, kulturowym i religijnym, interpretacje dzieł sztuki, zarówno indywidualnych jak i ich zespołów zależnie od przyjętej metody. . Praca na seminarium przewiduje praktykowanie różnorodnych narzędzi metodologicznych - ikonologicznych, semiotycznych, estetyczno-recepcyjnych, hermenutycznych oraz dobór właściwej metody , zależnie od charakteru przedmiotu badań i przyjętego celu.

W cyklu 2023/2024-Z:

Podstawową treścią seminarium doktoranckiego w roku akademicki 2023/2024 była praca doktorantki nad stanem badań oraz katalogiem dzieł. Najważniejszą umiejętnością jest tutaj wyszukiwanie literatur, posługiwanie się bibliografiami . Podejmowana też będzie praca nad sformulowaniem indywidualnego planu badawczego..

W cyklu 2024/2025-Z:

Seminarium doktoranckie poświęcone jest kontroli, pomocy oraz weryfikacji wyników pracy doktoranta nad rozprawą doktorska. Podstawą pracy jest indywidualny plan badawczy. Praca na seminarium polega na dialogu z doktorantem i wspólne ustalanie kolejnych etapów badan zgodnie z przyjętym planem badawczym. Prowadzący seminarium czuwa nad prawidłowością przeprowadzania operacji poznawczych na każdym z etapów, jednocześnie weryfikuje umiejętności doktoranta. Te umiejętności obejmują wyszukiwanie literatury oi formułowanie stanu badań, analizę dziel sztuki zależnie od przyjętej metody, umiejętności osadzenia analizowanych dzieł w szerokim kontekście artystycznym, społecznym, kulturowym i religijnym, interpretacji dzieł sztuki. Praca na seminarium przewiduje praktykowanie różnorodnych narzędzi metodologicznych - ikonologicznych, semiotycznych, estetyczno-recepcyjnych, hermenutycznych oraz dobór właściwej metody , zależnie od charakteru przedmiotu badań i przyjętego celu.

W cyklu 2025/2026-Z:

Seminarium doktoranckie poświęcone jest kontroli, pomocy oraz weryfikacji wyników pracy doktoranta nad rozprawą doktorska. Podstawą pracy jest indywidualny plan badawczy. Praca na seminarium polega na dialogu z doktorantem i wspólne ustalanie kolejnych etapów badan zgodnie z przyjętym planem badawczym. Prowadzący seminarium czuwa nad prawidłowością przeprowadzania operacji poznawczych na każdym z etapów, jednocześnie weryfikuje umiejętności doktoranta. Te umiejętności obejmują wyszukiwanie literatury oi formułowanie stanu badań, analizę dziel sztuki zależnie od przyjętej metody, umiejętności osadzenia analizowanych dzieł w szerokim kontekście artystycznym, społecznym, kulturowym i religijnym, interpretacji dzieł sztuki. Praca na seminarium przewiduje praktykowanie różnorodnych narzędzi metodologicznych - ikonologicznych, semiotycznych, estetyczno-recepcyjnych, hermenutycznych oraz dobór właściwej metody , zależnie od charakteru przedmiotu badań i przyjętego celu.

Koordynatorzy przedmiotu

W cyklu 2025/2026-Z:

Józef Skrabski

W cyklu 2024/2025-Z:

Józef Skrabski

W cyklu 2023/2024-Z:

Dariusz Tabor

Tryb zajęć

Szkoła doktorska

Efekty kształcenia

WIEDZA
HS2aK_W01 ma pogłębioną wiedzę o specyfice przedmiotowej i metodologicznej historii sztuki, którą jest w stanie rozwijać i twórczo stosować w działalności profesjonalnej P7S_WG
HS2aK_W03 ma uporządkowaną, pogłębioną wiedzę, obejmującą terminologię, teorie i metodologię z zakresu historii sztuki i innych nauk historycznych P7S_WG
HS2aK_W07 zna i rozumie zaawansowane metody analizy, interpretacji, wartościowania i problematyzowania różnych wytworów kultury, właściwe dla wybranych tradycji, teorii i szkół badawczych w zakresie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych, właściwych dla historii sztuki i ochrony dóbr kultury P7S_WG
HS2aK_U02 posiada pogłębione umiejętności badawcze, obejmujące analizę prac innych autorów, syntezę różnych idei i poglądów, dobór metod i konstruowanie narzędzi badawczych, opracowanie i prezentację wyników, pozwalające na oryginalne rozwiązywanie złożonych problemów w zakresie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych właściwych dla historii sztuki P7S_UW
HS2aK_U03 umie samodzielnie zdobywać wiedzę i poszerzać umiejętności badawcze oraz podejmować autonomiczne działania zmierzające do rozwijania zdolności i kierowania własną karierą zawodową P7S_UW
HS2aK_U06 potrafi przeprowadzić krytyczną analizę i interpretację różnych rodzajów dzieł sztuki, stosując oryginalne podejścia, uwzględniające nowe osiągnięcia historii sztuki, w celu określenia ich znaczeń, oddziaływania społecznego oraz miejsca w procesie historyczno-kulturowym P7S_UW
HS2aK_K01 jest przygotowany do krytycznej oceny odbieranych treści P7S_KK
HS2aK_K02 jest gotów do podejmowania działań w celu ochrony dzieł dziedzictwa artystycznego w różnych kontekstach kulturowych P7S_KO

Kryteria oceniania

Ocena wyników pracy doktoranta następuje po każdym semestrze. Promotor wraz z doktorantem ustala zadania do wykonania na każdy semestr. Są to zwykle konkretne badania do przeprowadzenia oraz konkretne teksty - części pracy do zredagowania. Ocenie podlegają zarówno wykonanie zadań i przedstawienie wyników - np. zebranych danych w badaniach, zredagowanych tekstów , lecz także jakość naukowa, zgodność z przyjętymi założeniami metodologicznymi

Literatura

Literaturę uzupełniającą stanowi literatura podana indywidualnie w odniesieniu do każdego dzieła sztuki opracowywanego podczas seminarium.

Oprócz tego:

Belting Hans, Obraz i jego media. W: Perspektywy współczesnej historii sztuki: antologia przekładów „Artium Questiones”/ red. M. Bryl, P. Januszewski, P. Piotrowski, W. Suchocki. – Poznań 2009, s. 1019-1044
. J.Białostocki, Historia sztuki i historia idei. W: J. Białostocki, Refleksje i syntezy ze świata sztuki: cykl drugi. Warszawa: PWN, 1987, s. 11-17
J. Białostocki, Perspektywy porównawczej historii sztuki w skali światowej. W: W: J. Białostocki, Refleksje i syntezy ze świata sztuki: cykl drugi. Warszawa: PWN, 1987, s. 11-17
Białostocki J., Wstęp: pojęcia i problemy współczesnej historii sztuki, [w:] Białostocki J., Refleksje i syntezy ze świata sztuki, Warszawa 1978, s. 9–24.
T. Dobrowolski, Strukturalizm w historii sztuki. W: Studia metodologiczne. –T. VI(1969), s. 3-45
Bryl. M. Suwerenność dyscypliny: polemiczna historia historii sztuki od 1970 roku, Poznań, 2008
Imdahl Max, Giotto. Z zagadnień ikonicznej struktury sensu. W: Perspektywy współczesnej historii sztuki: antologia przekładów „Artium Questiones”/ red. M. Bryl, P. Januszewski, P. Piotrowski, W. Suchocki. – Poznań 2009, s.111-138
Kalinowski L., Historia sztuki pod koniec II tysiąclecia, [w:] Recepcja w Polsce nowych kierunków i teorii naukowych, pod red. A. Strzałkowskiego, Kraków 2001, s. 203–211.
J. Kębłowski, Styl: próba charakterystyki pojęcia. W: Biuletyn Historii Sztuki. – 1978 z. 1, s. 11-21
Pazura S., Sedlmayera teoria sztuki, [w:] Estetyka, t. II (1961), s. 239–245.
Piwocki K., Alois Riegl – podstawowe elementy jego nauki o sztuce, „Studia estetyczne”, t. 6 (1969), s. 261–273.

W cyklu 2024/2025-Z:

Literaturę uzupełniającą stanowi literatura podana indywidualnie w odniesieniu do każdego dzieła sztuki opracowywanego podczas seminarium.
Oprócz tego:
Belting Hans, Obraz i jego media. W: Perspektywy współczesnej historii sztuki: antologia przekładów „Artium Questiones”/ red. M. Bryl, P. Januszewski, P. Piotrowski, W. Suchocki. – Poznań 2009, s. 1019-1044
. J.Białostocki, Historia sztuki i historia idei. W: J. Białostocki, Refleksje i syntezy ze świata sztuki: cykl drugi. Warszawa: PWN, 1987, s. 11-17
J. Białostocki, Perspektywy porównawczej historii sztuki w skali światowej. W: W: J. Białostocki, Refleksje i syntezy ze świata sztuki: cykl drugi. Warszawa: PWN, 1987, s. 11-17
Białostocki J., Wstęp: pojęcia i problemy współczesnej historii sztuki, [w:] Białostocki J., Refleksje i syntezy ze świata sztuki, Warszawa 1978, s. 9–24.
T. Dobrowolski, Strukturalizm w historii sztuki. W: Studia metodologiczne. –T. VI(1969), s. 3-45
Bryl. M. Suwerenność dyscypliny: polemiczna historia historii sztuki od 1970 roku, Poznań, 2008
Imdahl Max, Giotto. Z zagadnień ikonicznej struktury sensu. W: Perspektywy współczesnej historii sztuki: antologia przekładów „Artium Questiones”/ red. M. Bryl, P. Januszewski, P. Piotrowski, W. Suchocki. – Poznań 2009, s.111-138
Kalinowski L., Historia sztuki pod koniec II tysiąclecia, [w:] Recepcja w Polsce nowych kierunków i teorii naukowych, pod red. A. Strzałkowskiego, Kraków 2001, s. 203–211.
J. Kębłowski, Styl: próba charakterystyki pojęcia. W: Biuletyn Historii Sztuki. – 1978 z. 1, s. 11-21
Pazura S., Sedlmayera teoria sztuki, [w:] Estetyka, t. II (1961), s. 239–245.
Piwocki K., Alois Riegl – podstawowe elementy jego nauki o sztuce, „Studia estetyczne”, t. 6 (1969), s. 261–273.

W cyklu 2025/2026-Z:

Uwagi

W cyklu 2024/2025-Z:

Treścią seminarium doktoranckiego jest praca nad przedmiotem dysertacji doktorskiej doktoranta/doktorantów w według przyjętego indywidualnego planu badawczego. Rolą prowadzącego seminarium jest pomoc doktorantowi oraz kontrola postępów.

W cyklu 2025/2026-Z:

Więcej informacji

Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb:

Strona przedmiotu SzD-DNSZ>(1)Semdok w USOSweb