Seminarium doktoranckie (praca z promotorem) SzD-DNSZ>(4)Semdok
Seminarium doktoranckie poświęcone jest kontroli, pomocy oraz weryfikacji wyników pracy doktoranta nad rozprawą doktorska. Podstawą pracy jest indywidualny plan badawczy. Praca na seminarium polega na dialogu z doktorantem i wspólne ustalanie kolejnych etapów badań zgodnie z przyjętym planem badawczym. Prowadzący seminarium czuwa nad prawidłowością przeprowadzania operacji poznawczych na każdym z etapów, jednocześnie weryfikuje umiejętności doktoranta. Te umiejętności obejmują wyszukiwanie literatury i formułowanie stanu badań, analizę dziel sztuki zależnie od przyjętej metody, umiejętności osadzenia analizowanych dzieł w szerokim kontekście artystycznym, społecznym, kulturowym i religijnym, interpretacji dzieł sztuki. Praca na seminarium przewiduje praktykowanie różnorodnych narzędzi metodologicznych - ikonologicznych, semiotycznych, estetyczno-recepcyjnych, hermenutycznych oraz dobór właściwej metody, zależnie od charakteru przedmiotu badań i przyjętego celu.
Koordynatorzy przedmiotu
Tryb zajęć
Efekty kształcenia
WIEDZA
HS2aK_W01 ma pogłębioną wiedzę o specyfice przedmiotowej i metodologicznej historii sztuki, którą jest w stanie rozwijać i twórczo stosować w działalności profesjonalnej P7S_WG
HS2aK_W03 ma uporządkowaną, pogłębioną wiedzę, obejmującą terminologię, teorie i metodologię z zakresu historii sztuki i innych nauk historycznych P7S_WG
HS2aK_W07 zna i rozumie zaawansowane metody analizy, interpretacji, wartościowania i problematyzowania różnych wytworów kultury, właściwe dla wybranych tradycji, teorii i szkół badawczych w zakresie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych, właściwych dla historii sztuki i ochrony dóbr kultury P7S_WG
HS2aK_U02 posiada pogłębione umiejętności badawcze, obejmujące analizę prac innych autorów, syntezę różnych idei i poglądów, dobór metod i konstruowanie narzędzi badawczych, opracowanie i prezentację wyników, pozwalające na oryginalne rozwiązywanie złożonych problemów w zakresie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych właściwych dla historii sztuki P7S_UW
HS2aK_U03 umie samodzielnie zdobywać wiedzę i poszerzać umiejętności badawcze oraz podejmować autonomiczne działania zmierzające do rozwijania zdolności i kierowania własną karierą zawodową P7S_UW
HS2aK_U06 potrafi przeprowadzić krytyczną analizę i interpretację różnych rodzajów dzieł sztuki, stosując oryginalne podejścia, uwzględniające nowe osiągnięcia historii sztuki, w celu określenia ich znaczeń, oddziaływania społecznego oraz miejsca w procesie historyczno-kulturowym P7S_UW
HS2aK_K01 jest przygotowany do krytycznej oceny odbieranych treści P7S_KK
HS2aK_K02 jest gotów do podejmowania działań w celu ochrony dzieł dziedzictwa artystycznego w różnych kontekstach kulturowych P7S_KO
Kryteria oceniania
KRYTERIA OCENIANIA
Ocena seminarium dokonywana jest na zakończenie każdego semestru. Zależy ona od wykonania przez doktoranta przyjętych na dany semestr zadań. Pozytywna ocena jest możliwa jedynie przy spełnieniu wcześniej podjętych ustaleń. Promotor ocenia jakość wykonanej pracy uwzględniając zgodność z przyjętą metodą, sposób podejścia doktoranta do badanego materiału, jakość i rzetelność przeprowadzonych analiz i interpretacji.
METODY DYDAKTYCZNE
Podstawową metodą pracy jest dialog promotora z doktorantem. Obaj ustalają indywidualny plan badawczy oraz wynikające z niej zadania badawcze na dany semestr. Dialog dotyczy zarówno planu na określony czas, jak i wykonanych zadań. W dialogu zawiera się ocena dokonań, sugestie korekt i ewentualnej zmiany kierunku badań. Do metod należą również praktyczne ćwiczenia, mające nauczyć doktoranta nowych umiejętności – wyszukiwawczych, redakcyjnych, analitycznych, interpretacyjnych.
Literatura
D’Alleva Anne, Metody i teorie historii sztuki.-Kraków, 2008
Skubiszewski Piotr, O dwóch podstawowych sposobach uprawiani historii sztuki, „Teksty” V (1974), s. 57–85.
Tatarkiewicz Władysław, Pojęcie typu w sztuce, [w:] Tatarkiewicz W., Skupienie i marzenie, Kraków 1951, s. 113–126.
Białostocki Jan, Styl i modus w sztukach plastycznych, [w:] Estetyka, t. II (1961), s. 147–159.
Literatura uzupełniająca:
Literaturę uzupełniającą stanowi literatura podana indywidualnie w odniesieniu do każdego dzieła sztuki opracowywanego podczas seminarium.
Oprócz tego:
Belting Hans, Obraz i jego media. W: Perspektywy współczesnej historii sztuki: antologia przekładów „Artium Questiones”/ red. M. Bryl, P. Januszewski, P. Piotrowski, W. Suchocki. – Poznań 2009, s. 1019-1044
Białostocki Jan, Historia sztuki i historia idei. W: J. Białostocki, Refleksje i syntezy ze świata sztuki: cykl drugi. Warszawa: PWN, 1987, s. 11-17
Białostocki Jan, Perspektywy porównawczej historii sztuki w skali światowej. W: W: J. Białostocki, Refleksje i syntezy ze świata sztuki: cykl drugi. Warszawa: PWN, 1987, s. 11-17
Białostocki Jan, Wstęp: pojęcia i problemy współczesnej historii sztuki, [w:] Białostocki J., Refleksje i syntezy ze świata sztuki, Warszawa 1978, s. 9–24.
Dobrowolski Tadeusz, Strukturalizm w historii sztuki. W: Studia metodologiczne. –T. VI(1969), s. 3-45
Bryl. Marian, Suwerenność dyscypliny: polemiczna historia historii sztuki od 1970 roku, Poznań, 2008
Imdahl Max, Giotto. Z zagadnień ikonicznej struktury sensu. W: Perspektywy współczesnej historii sztuki: antologia przekładów „Artium Questiones”/ red. M. Bryl, P. Januszewski, P. Piotrowski, W. Suchocki. – Poznań 2009, s.111-138
Kalinowski Lech, Historia sztuki pod koniec II tysiąclecia, [w:] Recepcja w Polsce nowych kierunków i teorii naukowych, pod red. A. Strzałkowskiego, Kraków 2001, s. 203–211
Kębłowski Janusz, Styl: próba charakterystyki pojęcia. W: Biuletyn Historii Sztuki. – 1978 z. 1, s. 11-21
Pazura S., Sedlmayera teoria sztuki, [w:] Estetyka, t. II (1961), s. 239–245.
Piwocki Ksawery, Alois Riegl – podstawowe elementy jego nauki o sztuce, „Studia estetyczne”, t. 6 (1969), s. 261–273.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: