Topografia Ziemi Świętej T-SJ>mon26/27-Z-6

Wykład przedstawia Ziemię Świętą w układzie regionalnym, ze szczególnym uwzględnieniem południowego Lewantu po obu stronach Jordanu. Omawiane są znaczenie i zakres nazw historycznych, główne pasy rzeźby terenu, wysokości względne, doliny, przełęcze, źródła i brody oraz ich wpływ na rozmieszczenie osiedli i przebieg dróg. Mapy historyczne zestawiane są z mapami topograficznymi i planami stanowisk.
Program obejmuje równinę nadmorską i Szefelę, Galileę i dolinę Jizreel, Jezioro Galilejskie, Samarię, Judeę, dolinę Jordanu, rejon Morza Martwego, Negew i wybrane miejsca Transjordanii. Analizowane są położenie miast i sanktuariów, układ zabudowy, systemy wodne oraz dostępność komunikacyjna. Trzy spotkania poświęcono topografii Jerozolimy: podstawom naturalnym i rozwojowi miasta, okresowi Drugiej Świątyni oraz lokalizacjom związanym z męką i zmartwychwstaniem Jezusa.
Zajęcia łączą lekturę wybranych perykop z analizą planów, fotografii i danych archeologicznych. Student rozróżnia datę wydarzenia opisanego w Biblii, chronologię zachowanych pozostałości i czas powstania tradycji pielgrzymkowej. Poznaje kryteria identyfikacji miejsc, zmiany nazw, granic miasta i funkcji obiektów. Analiza późnoantycznego i późniejszego krajobrazu sakralnego służy zrozumieniu, jak powstawała pamięć o miejscach świętych.